ပီယ လက္စြပ္ အေၾကာင္းသည္ အလြန္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ နက္နဲေသာ ေလာကီ ပညာရပ္ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ ေအာက္ လမ္းနည္း မဟုတ္ပါ။ အထက္လမ္းနည္း ျဖစ္ပါသည္။
အထက္နည္းျဖင့္ ပီယသိဒ ၶိကို ရရွိေသာသူမ်ားသည္ ထို တန္ခိုးကို အလြဲသံုးစား လုပ္ေလ့မရွိပါ။
သစၥာေစာင့္သိ ရိုေသစြာ ေစာင့္ထိန္းလွ်င္ အထြတ္ အထိပ္ တုိင္ေအာင္ ေပါက္ေျမာက္ေအာင္ပါသည္။ အလြဲသံုးစားျပဳမိပါက ဘဝ တြင္သာ အရွက္တစ္ကြဲ အက်ိဳးနည္းစြာ နစ္နာ ဆံုးရံႈးမႈႀကီးႀကံဳရျခင္း၊ အာကာလ မရဏ (သို႔မဟုတ္) ဥပေစၥတက ကံျဖင့္ ေသေၾက ပ်က္စီးရျခင္းမ်ိဳးျဖစ္ရံုမက၊ ေသဆံုးၿပီးေနာက္ အဝီစိ ငရဲသို႔ ေဇာက္ထိုး က်တတ္ေလသည္။
ပီယလက္စြပ္ ကုိ အဂၢိရတ္ ဆရာမ်ားသာျပဳလုပ္ႏုိင္ပါသည္။ ဖိုထိုးေသာ ဆရာမ်ားသာ လုပ္၍ ရပါသည္။ အမွန္ကား ပီယ လက္စြပ္သည္ ဓာတ္လံုး လက္စြပ္ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ဓာတ္ ဝိဇၨာမ်ားသာ သိပါသည္။ အဂၢိရတ္ေလာက မွ ဆင္းသက္ လာေသာ စကားပံု တစ္ပုဒ္ကုိ လူအမ်ားသိၾကားဖူးမည္ ျဖစ္ပါသည္။
"သံေသ တစ္ေဆြဝ၊ ျပဒါးေသ တစ္ေၿပ (ျပည္) ဝ" ဟူ၏။
အမွန္ က ဤ ဝါက်ႏွစ္ပုဒ္ ၏ ေရွ႕တြင္ ဝါက်တစ္ပုဒ္ ျမဳပ္ထားခ်က္ ရွိခဲ့သည္။ ထို ဝါက်မွာ "သြတ္ေသ ဝိေယဝ" ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။
အဂၢိရတ္ သမားမ်ား သိ ၾက ပါသည္။ သြတ္ ကို ေသေအာင္ ဖိုထိုးႏုိင္သူမ်ား၊ သြတ္ ဓါတ္လံုးရေအာင္ ထိုးႏုိင္သူမ်ား ခ်စ္ခင္သူ ဝေျပာေၾကာင္း သိၾကပါသည္။
သြတ္ ဓါတ္လံုး လက္စြပ္ ကုိပင္ ပီယ လက္စြပ္ဟု ေခၚပါသည္။
ပီယ လက္စြပ္ မည္မွ် စြမ္းသလဲဟု မေမးႏွင့္။ လူအမ်ား မသိေသာ အဂၢိရတ္ သမိုင္းတစ္ေလွ်ာက္တြင္ သြတ္ ဓါတ္လံုး ပီယ လက္စြပ္ေၾကာင့္ ခ်စ္သူ ဝုိင္း ဝုိင္း လည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ထူးမ်ား အေၾကာင္း ကမၻာ အရပ္ရပ္တြင္လည္း ရွိခဲ့သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ရွိခဲ့သည္။ ထို ပညာရပ္ကို ေလ့လာ လုိက္စားသူမ်ားသာ အတြင္းက်က် သိၾကပါသည္။
ကမၻာ့႔ အလွ ဘုရင္မႀကီး ကလီယိုပတၱရာ တြင္ ပီယလက္စြပ္ ရွိခဲ့သည္ဟု ထိုေလာကသားတို႔က ဆိုသည္။ ရုရွားျပည္ ဇာဘုရင္ ၏ နန္းေတာ္တြင္းသုိ႔ ဝင္ေရာက္ ျခယ္လွယ္ ခဲ့ေသာ ရပ္(စ္)ပ်ဳတင္ မည္မွ် စြံေၾကာင္း သိသူမ်ားသည္။ သူ႔တြင္ ပီယလက္စြပ္ ရွိေၾကာင္း သိသူရွားေလသည္။ သူသည္ ပီယလက္စြပ္ ရေသာ တန္ဖိုးကို အလြဲသံုးစားျပဳျခင္း၊ ကာေမသုမစၦာကံ ကို အႀကိမ္ႀကိမ္ က်ဴးလြန္ျခင္း၊ သစၥာမဲ့ျခင္း စသည္ တို႔ေၾကာင့္ ဥပေစၥဒကံ ထိုက္ကာ အေသဆိုးနဲ႔ေသခဲ့ရသည္။
ျမန္မာ့သမုိင္းတြင္ အလြန္ ထင္ရွားေသာ ေလာကီ ပညာကို တစ္ဖက္ကမ္း ခတ္ တတ္ကၽြမ္းသည့္ ရဟန္ႏွစ္ ပါး ရွိခဲ့ဖူးသည္။ ဓမၼဓရ ႏွင့္ ဓမၼဥာဏ တို႔မည္၏။ ေလာကီ ပညာ လုိက္စားသူတိုင္းက ထို ရဟန္းႏွစ္ပါးအနက္ ဓမၼဥာဏ ရဟန္းက ေလာကီ ပညာရပ္တြင္ သိသိ သာသာ ပိုမို လြန္ကဲေၾကာင္း သိၿပီးျဖစ္ပါသည္။
မြန္ဘုရင္ႀကီး ရာဇာဓိရာဇ္ ၏ သမီးေတာ္ ရွင္ေစာပု ကို အင္းဝ ဘုရင္ႏွင့္ လက္ဆက္ေပးခဲ့ရာ မိုးညွင္းမင္းတရား လက္ထက္တြင္ မိဖုရား ဘဝ မေပ်ာ္ပိုက္ေၾကာင္း သတင္းပါး သျဖင့္ မိဖုရား ရွင္ေစာပု ကုိ အင္းဝနန္းေတာ္ မွ ေခၚထုတ္၍ ဟံသာဝတီ အေရာက္ ပို႔ေဆာင္ေပးခဲ့ေၾကာင္း လူအမ်ားသိၿပီး ျဖစ္ပါသည္။
အင္းဝေနျပည္ေတာ္က ဘုရင့္ မိဖုရားကို နန္းေတာ္တြင္းမွ ေခၚထုတ္ၿပီး ကင္း အထပ္ထပ္ကို ေက်ာ္ျဖတ္ကာ ဟံသာဝတီ အေရာက္ ပို႔ေပးႏုိင္သည့္ စြမ္းေဆာင္ခ်က္ကို ေတြးၾကည့္ပါက တန္ခိုးရွင္ မ်ားသာ လုပ္ႏုိင္ေၾကာင္း ျငင္း ဆိုဖြယ္ရာ မရွိၿပီ။
ဤမွ် တန္ခိုးႀကီးေသာ ဓမၼဓရႏွင့္ ဓမၼဥာဏ တို႔ကို ရွင္ေစာပု မြန္ဘုရင္မ ျဖစ္လာေသာ အခါ ခ်ီးေျမွာက္၍ သူေတာ္ေကာင္းျပဳေလသည္။ ထို႔ေနာက္ ထီးေမြနန္းေမြ ဆက္ခံေစရန္ ထိုရဟန္း ႏွစ္ပါး အနက္ တစ္ပါး ကို ေရြးေလသည္။ ဆြမ္းအုပ္ႏွင့္ ေရြးသည္။ မဲ စနစ္ျဖင့္ ေရြးသည္ဟု သာမာန္ အဆိုရွိခဲ့သည္ကုိ ေလာကီပညာ ေလ့လာလိုက္စားသူ တို႔က မယံုၾကည္ၾကေပ။
ခြက္ေပါက္ ပညာ ေခါင္းဖံုးအုပ္ထားသည္ အရာဝတၱဳ မွန္သမွ် ထြင္းေဖာက္ သိျမင္ႏုိင္ေသာ ေလာကီပညာ တတ္ကၽြမ္းသည့္ ထို ရဟန္းႏွစ္ပါးကို ဤနည္းျဖင့္ ေရြး၍ မရေၾကာင္း ထို ရဟန္းႏွစ္ပါး၏ ေလာကီ ပညာ တတ္ကၽြမ္းပံု အေၾကာင္း ဖတ္ဖူးၾကားဖူး သူတုိင္းသိပါသည္။
အမွန္ စင္စစ္ ဓမၼဥာဏ ရဟန္းသည္ ေလာကီ ပညာရပ္တြင္ အမ်ား အားျဖင့္ ဓမၼဓရ ထက္ ပိုမို တတ္ကၽြမ္းေသာ္ လည္း ဓမၼဓရ ကား ဓါတ္လံုး အစြမ္းျဖင့္ ေအာင္ျမင္ ထားေသာ ပီယ လက္စြပ္ရွင္ ျဖစ္ခဲ့သည့္ တစ္ခုတည္းေသာ အားသာခ်က္ေၾကာင့္ မြန္ဘုရင္မ ရွင္ေစာပု ကိုယ္တုိင္လည္း ပိုခ်စ္သည္။ သမီးေတာ္ ကလည္း သူ႔ကိုမွ ပိုခ်စ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ သူတို႔ ပိုခ်စ္ေသာ ဓမၼဓရ ကိုသာ ေရြးခဲ့သည္။
ဓမၼဓရ ရဟန္းသည္ကား သစၥာ ရွိသည္။ ဘာသာ သာသနာေတာ္ ကို ပို၍ နက္ရႈိင္းသည္။ သူ႔အား မြန္ ဘုရင္ မ ရွင္ေစာပု က ထီးနန္းေပးအပ္ေသာအခါ ဓမၼေစတီမင္း တြင္ေလသည္။ သာသနာျပဳ မင္းတစ္ပါး ျဖစ္ေလ သည္။
သြတ္ ဓါတ္လံုး အေၾကာင္းႏွင့္ ပီယ လက္စြပ္ အေၾကာင္းေတာ့ ေရးျပမွျဖစ္ပါေတာ့မည္။ သို႔ေသာ္ အဂၢိရတ္ပညာဆိုင္ရာ အေသးစိတ္ အခ်က္အလက္မ်ားကိုမူ လူအမ်ား သိရန္ လြယ္မည္ မဟုတ္၍ မေဖာ္ျပေတာ့ပါ။ မီးေသြး တစ္တင္း က်ေအာင္ ဖိုထိုးၿပီးလွ်င္ တစ္လံု က်ပါသည္။
သြတ္ ဓါတ္လံုးရေအာင္ လံုးေပါင္း ၈၄၀၀၀ ၏ ဆယ္ပံု တစ္ပံုျဖစ္ေသာ ၈၄၀၀ က်ေအာင္ အနည္းဆံုး ထိုးရပါသည္။
ဖိုထိုးခန္း ၏ မ်က္ႏွာက်က္တြင္ ပိတ္ျဖဴႏွင့္ အင္းကို အမိုးလုပ္ ထားရပါသည္။ ေက်ာဘက္တြင္လည္း အင္း ကို ပိတ္ျဖဴႏွင့္ ကပ္ထားရပါသည္။ ဖို၏ တည့္တည့္ နံရံတြင္လည္း ပိတ္ျဖဴႏွင့္ ထိုအင္း ကို ကပ္ထားရပါသည္။
အင္းဆံကား ေအာက္ပါ ဂါထာ ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
အထက္ပါ ရွင္သီဝလိ ဂါထာေတာ္ ကို အလ်ား (၈) ကြက္ အနံ (၉) ကြက္ အင္းေဘာင္ ခတ္၍ စည္းမ်ဥ္း အတိုင္း ပိတ္ျဖဴတြင္ အင္းခ်ရမည္။ အင္းဆံ စာလံုးသြင္းေသာအခါ လက္ဝဲ မွ လက္ယာ သို႔ အစဥ္ အတိုင္း ေရးသြင္းရပါသည္။
အဆိုပါ အင္းခ် ထားေသာ ဂါထာ ကို ဖိုထိုး သြင္းေသာ အခါ အာရံု သြင္း၍ ရြတ္ဖတ္ရမည္ ။ စ်ာန္ သြင္း၍ ရြတ္ ဖတ္ရင္း ဖုိဆြဲ ရပါမည္။
ဖုိေအာင္ ၍ သြတ္ဓါတ္ စီးေသာ ဓါတ္လံုး ကို လက္စြပ္ျပဳလုပ္ ဝတ္ဆင္ျခင္းျဖင့္ ပီယ လက္စြပ္ျဖစ္လာေလေတာ့ သည္။
ထို ပီယလက္စြပ္ ဆင္ျမန္းသူသည္ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္ကို ဆြဲေဆာင္ ခ်စ္ခင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ရန္ သက္သက္သာမက၊ အျခားအေရးႀကီးေသာ ကိစၥဟူ သမွ်တြင္ အလိုရွိတုိင္း အသံုးျပဳႏုိင္ပါသည္။
