ပုိင္ရွင္ အဆက္ဆက္ကို ထူးဆန္းစြာ ေသဆုံးေစခဲ့တဲ့ က်ိန္စာသင့္ ကၽြန္း

အီတလီႏုိင္ငံ Naples ကမ္း႐ုိးတန္း နဲ႔ အနီးအနားမွာ တည္ရွိတဲ့ Gaiola Island ကၽြန္းရဲ႕ ထူးျခားခ်က္ ကေတာ့ ပုိင္ရွင္ အဆက္ဆက္ ေသဆုံးၾကရတယ္ဆုိတဲ့ အခ်က္ပါဘဲ။ ဒီကၽြန္းကုိ ပိုင္ဆုိင္လုိက္ၿပီ ဆုိတာနဲ႔ ကုိယ့္ ကုိယ္ကို ေသေၾကာင္းႀကံစည္မလား၊ သုိ႔တည္းမဟုတ္ အေျဖရွာမရတဲ့ ေသဆုံးျခင္းနဲ႔ ေသမလားဆုိတာသာ ေရြးထားေပေတာ့လုိ႔ ဆုိပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္ ဒီ ကၽြန္းကို ပြဲစားေတြ အိမ္ၿခံေျမ အက်ိဴးေဆာင္ေတြက ၀ယ္ဖုိ႔ မေျပာနဲ႔ မ်က္လုံးနဲ႔ေတာင္ ငဲ့ မၾကည့္ၾကဘူးလုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ဒီကၽြန္းကို ေရွးေဟာင္းေရာမ လူမ်ိဳးေတြက ဗီးနပ္စ္႐ုပ္တု ပါတဲ့ ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခု တည္ေဆာက္ခဲ့ပါတယ္။ ဒီကၽြန္းရဲဲ႕ မျမင္ႏုိင္တဲ့ ထူးဆန္းမႈေတြေၾကာင့္ 1880 ခုႏွစ္မွာ ရေသ့ႀကီး တစ္ဦးက The Wizard လုိ႔  အမည္ေျပာင္ေပးခဲ့ပါ တယ္။

ဒီကၽြန္းမွာေနခဲ့တဲ့ သမုိင္း၀င္ပုဂၢိဳလ္ ကေတာ့ နာမည္ေက်ာ္ ႐ုိမန္ ကဗ်ာဆရာ Virgil ျဖစ္ပါတယ္။ သူဟာ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကုိ အဲဒီ ကၽြန္းမွာပဲ ေနထုိင္ ကုန္ဆုံးခဲ့တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။ ကၽြန္းဟာ ကမ္းေျခနဲ႔ ကပ္ေနလုိ႔ ေရကူးၿပီး သြားမယ္ဆုိ သြားလို႔ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုထက္ထိ ဘယ္သူမွ အဲဒီ ကၽြန္းေလးနဲ႔ ပင္မ  ကမ္းေျခဘက္ကို လက္ပစ္ကူးတဲ့သူ မရွိေသးပါဘူး။

လိပ္ျပာလႊင့္ျခင္း (ဝါ) ဝိညာဥ္ လႊင့္နည္း

 လိပ္ျပာလႊင့္ျခင္း (ဝါ) ဝိညာဥ္ လႊင့္နည္း မ်ားသည္ ....

(၁) ႀကိဳးျဖင့္ လႊင့္နည္း (Robert Bruce's Method)
(၂) တုန္ခါျခင္းျဖင့္ လႊင့္နည္း (Robert Monroe's Method)
(၃) လိႈင္ဂူ လႊင့္နည္း
(၄) ကိုယ့္အိမ္ထဲတြင္ ခရီးသြားလႊင့္နည္း
(၅) မႏၱန္ျဖင့္ လႊင့္နည္း
(၆) သမာဓိျဖင့္ လႊင့္နည္း
(၇) ပရေလာက အကူအညီျဖင့္ လႊင့္နည္း
(၈) အိပ္မက္ထဲက တစ္ဆင့္ လႊင့္နည္း
(၉) ပရေဆးမ်ား သံုး၍လႊင့္နည္း စသျဖင့္ နည္းလမ္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိပါသည္။


ထိုသို႕ လႊင့္နည္းမ်ားထဲက ယခုေျပာျပမယ့္ နည္းလမ္း ကေတာ့ Robert Brue ၏ နည္းလမ္းျဖစ္သည့္ ႀကိဳးျ ဖင့္ လႊင့္နည္းျဖစ္ပါသည္။ ဤႀကိဳးျဖင့္ လႊင့္နည္း ကေတာ့ အဆင့္ (၃) ဆင့္နဲ႕ ဝိညာဥ္ လႊင့္ႏိုင္မယ့္ နည္းလမ္းျဖစ္ပါသည္။ နည္းလမ္းမ်ားမွာ -...

(၁) ျပင္ဆင္ျခင္း
(၂) ေျဖေလ်ာ့ျခင္းႏွင့္
(၃) ဝိညာဥ္လႊင့္ျခင္း တို႕ကို အဆင့္ဆင့္ လုပ္ေဆာင္သြားရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ပထမ အဆင့္ (ျပင္ဆင္ျခင္း အဆင့္)
ဝိညာဥ္လႊင့္မည့္ အခ်ိန္တြင္ မည္သူမွ် မေႏွာင့္ယွက္ႏိုင္ေသာ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေသာ အခန္း တစ္ခု အရင္ဆံုး ရွိရမည္။ ထို႕ေနာက္ မိမိ ခႏၶာကိုယ္တြင္ တင္းက်ပ္ေစေသာ ပစၥည္းမ်ားျဖစ္သည့္ နာရီ၊ လက္ပတ္၊ ဆြဲ  ႀကိဳး မ်ား၊ ခါးပတ္မ်ား မဝတ္ဆင္ရ။ 

အဝတ္အစားကို မိမိ အသက္ေကာင္းေကာင္း ရွဴေစႏိုင္မည့္ အဝတ္မ်ိဳး (သို႕မဟုတ္) သက္ေတာင့္သက္သာရွိသည့္ အဝတ္မ်ိဳးကို ဝတ္ဆင္သင့္သည္။ ဝိညာဥ္ လႊင့္ရာတြင္လည္း ေျမာက္ဘက္ကို မိမိေခါင္းရင္း ထားလွ်င္ပို၍ေကာင္းသည္။ ဤအခ်က္မ်ားကို လိုက္နာ၍ ျပင္ဆင္မႈမ်ား အရင္လုပ္ရမည္။

ဒုတိယ အဆင့္ (အေၾကာမ်ားေျဖေလ်ာ့ျခင္း)
ဒုတိယ အဆင့္တြင္ အရင္ဆံုး ေခါင္း၊ ေျခ၊ လက္၊ ခႏၶာကိုယ္တြင္ ရွိသည့္ အေၾကာမ်ားကို ေျဖေလ်ာ့ႏိုင္သည့္ ေလ့က်င့္ခန္းမ်ား လုပ္ရမည္။ ၿပီးလွ်င္ စိတ္ထဲတြင္ ဘာမွ မစဥ္းစားဘဲ ပက္လက္လွန္ လဲေလ်ာင္း၍ လက္ႏွစ္ဖက္ကို ေဘးခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ဖက္တြင္ ခ်၍ သက္ေတာင့္ သက္သာေနပါ။

တတိယ အဆင့္ (ဝိညာဥ္ စလႊင့္ျခင္း)
ဒုတိယ အဆင့္တြင္ ေျပာထားသည့္ အတိုင္း ပက္လက္လွန္ လဲေလ်ာင္း၍ လက္ကို ခႏၶာကိုယ္ႏွစ္ဖက္ေဘးတြင္ခ်၍ သက္ေတာင့္ သက္သာေနၿပီး မ်က္စိ မိွတ္၍ မိမိ၏ စိတ္ထဲတြင္ အိမ္ မ်က္ႏွာက်က္ေပၚမွ ႀကိဳး တစ္ေခ်ာင္း က်ေနသည္ကို အာရံုျပဳပါ။ ထို႕ေနာက္ ထိုႀကိဳးကို မိမိက ကိုင္၍ အေပၚသို႕တက္ေနသည္ဟု စိတ္ထဲမွာပံုေဖာ္၍ တစ္ကယ္ တက္ေနသည့္အတိုင္း အာရံုျပဳခံစားေနရမည္။ 

ပရေလာက သံေယာဇဥ္

ပရေလာက ရွိမရွိနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ငယ္စဥ္ကတည္းက ပံုျပင္ေတြ ၀တၱဳေတြ အေတာ္ မ်ားမ်ား ဖတ္ဖူးပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ္တိုင္ေတြ႔ဖူးမွ ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ကိုယ္တိုင္ မၾကံဴဘူးေပမဲ့ ယံုၾကည္ေလာက္တဲ့ အေထာက္အထားေတြကို ေတြ႔ၿပီး ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။ 

ဘုရားေဟာ ဇတ္ေတာ္ေတြမွာလည္း နတ္၊ နဂါး၊ ၿပိတၱာ ေတြအေၾကာင္း ပါ၀င္ပါတယ္။ ကၽႊန္ေတာ္႔ အယူအဆ ကေတာ့ ကိုယ္တိုင္ မျမင္ဘူးေသာ္လည္း ယုတၱိ တန္တယ္ ဆိုရင္ ယံုၾကည္သင့္တယ္ ထင္ပါတယ္။ ပရေလာကသားေတြကို တစ္ခါေလာက္ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ဘူးခ်င္တယ္။ 

တစ္ခါေတာ့ ထူးထူး ဆန္းဆန္း ျဖစ္ရပ္ေလး တစ္ခုနဲ႔ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ၾကံဳခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီျဖစ္ရပ္ေလးကိုု အားလံုး သိေအာင္ ေရးသားလိုက္တာပါ။ ဒီ ဇာတ္လမ္းမွာ ပါ၀င္တဲ့့ လူပုဂၢိဳလ္ ေတြရဲ့ အမည္နာမ၊ ရြာအမည္ မ်ားကို လႊဲေျပာင္းထားတာက လြဲလို႔ ဇာတ္လမ္း တစ္ခုလုံးက ျဖစ္ရပ္မွန္ပါပဲ။

ကၽႊန္ေတာ္ ဘြဲရၿပီး ကၽႊန္ေတာ့္ေမြးရပ္ေျမျဖစ္တဲ့ ရမ္းျဗဲကၽြန္းကို အလည္ တစ္ေခါက္ ျပန္ျဖစ္ပါတယ္။ ေမြး  ရပ္ေျမက အျပန္မွာ ကၽႊန္ေတာ့္ အေဖဘက္က ဦးေလး တစ္ေယာက္ရဲ့ ဖိတ္ေခၚမႈနဲ႔ ေဆြမ်ိဳးေတြ ရွိရာ အမ္း ၿမိဳ႕ နယ္က ရြာတစ္ရြာကို ကၽႊန္ေတာ္ အလည္အပတ္ သေဘာမ်ိဳးနဲ႔ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီရြာ နာမည္က မင္းဒင္ရြာ လို႔ေခၚပါတယ္။ 

အိမ္ေျခႏွစ္ရာငါးဆယ္ေလာက္ ရွိတဲ့ ရခိုင္ရိုးမ အေနာက္ေတာင္ေျခ တစ္ခုမွာ တည္ရွိတဲ့ ရြာေလး တစ္ရြာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္ရြာလံုး ရခိုင္ လူမ်ိဳးေတြျဖစ္ၿပီး သူတို႔ ရခိုင္ ဘာသာစကားက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေဒသမွာေျပာတဲ့ စကားထက္ ပိုၿပီး ေလယူေလသိမ္းက ပိုၿပီး၀ဲပါတယ္။ ရခိုင္ အခ်င္းခ်င္းေတာင္ နားလည္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္နားစိုက္ ေထာင္ရပါတယ္။

အဲဒီရြာကို တတ္ေတာင္ ဆိုတဲ့ ရြာကေန ၆ နာရီၾကာ ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ စီးၿပီး၊ ၂ နာရီခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္မွ ေရာက္ တာပါ။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ ရြာကိုေရာက္သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာ ညေန ၆ နာရီ နီးပါးရွိပါၿပီ။ ရြာကိုေရာက္ခဏနားၿပီး ေရမိုးခ်ိဳး ထမင္းစားၾကပါတယ္။ ထမင္း၀ိုင္းမွာပဲ ထူးျခားတဲ့ သတင္း တစ္ခုကိုၾကားရပါတယ္။ 

ကၽႊန္ေတာ္ တည္းတဲ့ အိမ္ရဲ့ ေဘးအိမ္မွာ ေက်ာင္းသူ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ ဖ်ားနာေနတာ သံုးပတ္ေလာက္ၾကာေနၿပီပါတယ္။ ဘယ္လိုေဆးဆရာကို ေခၚကုေသာ္လည္း မသက္သာပဲျဖစ္ေနပါတယ္။ ကၽႊန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ ၾကားၾကားခ်င္း ဒီကိစၥကို လက္မခံႏိုင္ပါဘူး။ တစ္ကယ္ နားလည္တတ္ကၽြမ္းတဲ့ ဆရာ၀န္၊  အထူးကုေတြနဲ႔ ေသခ်ာ ကုရင္ ေပ်ာက္ကိုေပ်ာက္ႏိုင္တယ္ေပါ့။ သူျဖစ္တာ ဘယ္လိုေရာဂါ ဆိုတာ ဒီေတာက ေဆးဆရာ ရမ္းကုေတြက ဘယ္သိႏိုင္မလဲေပါ့။ 

စိတ္ထဲ စဥ္းစားမိတာပါ။ ႏုတ္ကေတာ့ ကိုယ္နဲ႔ သိပ္ မဆိုင္ေတာ့ ထုတ္မေျပာျဖစ္ပါဘူး။ အဲဒီ မိန္းကေလးကို အဂၤလိပ္ေဆးနဲ႔ ဘယ္လိုမွ ကုမရလို႔ ပေရာဂဆရာနဲ႔ ကုမယ္ ဆိုၿပီး သူ႔မိသားစုက စီစဥ္ေနၾကတယ္ဆိုပဲ။ ကၽႊန္ေတာ္လည္းနည္းနည္းေတာ့ စိတ္၀င္စားသြားတယ္။ 

ပေရာဂ ကုတာ ရုပ္ရွင္ထဲမွာပဲ ျမင္ဘူးတယ္ေလ။ အျပင္မွာ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးဘူး။ ဒီတစ္ခါေတာ့ မလြတ္တန္းၾကည့္ရမယ္ ဆိုၿပီး စိတ္ထဲ ေတးထားလိုက္တယ္။ ကၽႊန္ေတာ့္ ဦးေလးကလည္း ရြာမွာ ရပ္မိရပ္ဖထဲမွာ ပါေလေတာ့ ေနရာတစ္ကာ သူမပါရင္ မၿပီးဘူး။ စကားေျပာရင္လည္း သူ႔အလွည့္ခ်ည္းပဲ သူမ်ားကို သိပ္အလွည့္မေပးတတ္တဲ့ သူမ်ိဳး။ သဒၵါ တရား ေကာင္းၿပီးေနရာတစ္ကာ ပါလြန္းလို႔ သူမိန္းမက သူကို အျမဲ ဘရိတ္အုပ္ေနရတဲ့ သူမ်ိဳး။

ညေနစာ စားၿပီး ဦးေလးက ေဘးအိမ္ကို သတင္းသြားေမးၾကမယ္လို႔ ကၽႊန္ေတာ့္ကို လာေခၚပါတယ္။ သူစကားထဲမွာ ပါေသးတာက ေနမေကာင္းတဲ့ေကာင္မေလးက အေတာ္ကိုေခ်ာတယ္ဆိုပဲ။ ကၽႊန္ေတာ္တို႔ေရာက္ သြားေတာ့ ည ရွစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ရွိေနပါၿပီ။ ေတာရြာမွာ ဆိုေတာ့ ရွစ္နာရီ ဆိုတာ အားလံုးအိပ္ယာ ၀င္တဲ့အခ်ိန္ပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေနမေကာင္းတဲ့သူ ရွိတဲ့ အတြက္ သတင္း လာေမးတဲ့သူေတြနဲ႔ သူတို႔အိမ္မွာ လူ  စည္ေနပါတယ္။ 

အိမ္က ကၽႊန္းတိုင္ေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ေဆာက္ထားတဲ့ ႏွစ္ထပ္ ရခိုင္အိမ္ႀကီးပါပဲ။ အေပၚထပ္ကို တက္သြားေတာ့ လူနာကို ဘုရာခန္းမွာ သိပ္ထားၿပီး ဘုရားခန္းေရွ႕ ၀ရန္တာမွာ လူနာရဲ့ ဖခင္၊ မိခင္ နဲ႔ အတူဧည့္သည္ လူႀကီးႏွစ္ဦး ထိုင္ေနၾကပါတယ္။ ဦးေလးက ကၽႊန္ေတာ့္ကို ရန္ကုန္က သူ႔တူျဖစ္ေၾကာင္း ဘြဲ႔ရၿပီး အလုပ္မ၀င္ခင္ ေဆြမ်ိဳးမ်ား ရွိရာသို႔ ေဒသႏၱရ ဗဟုသုတ အလိုငွာ လာေရာက္လည္ပတ္ေၾကာင္း စသည္ျဖင့္ ေျပာဆို မိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ 

အမိန္႔ျပန္တမ္း.မရလို႔..မကြ်တ္လြတ္နိုင္တဲ႕..ရုံးေစာင္႔

တစ္ေန႔ေသာညေနပိုင္း၌.. ကိုလွမ်ိဳး တစ္ေယာက္ ရာထူးတိုးျဖင္႔.အေျပာင္းအေရႊ႔ က်သျဖင္႕ မိတ္ေဆြ အေပါင္း အသင္းမ်ားအားႏႈတ္ဆက္ ပဲြလုပ္ျပီး..ဧည္႔ခန္း၌ ထိုင္ေနသည္။

ထိုအခ်ိန္.အိမ္ေရွ႕မွ.......
"တီ..တီ..တီ" ကားဟြန္းသံၾကားသျဖင္႕

" သမီးေရ..ျခံေရွ႔မွာ. ဧည္႔သည္ လာတယ္.. သြားၾကိဳလိုက္ပါအံုးကြယ္"ဟု သမီးအငယ္မ ကို သြားၾကိဳခိုင္း လိုက္ သည္။

"ေဟ႔ေကာင္ လွမ်ိဳးး မင္းရာထူးတိုးျပီ ဆိုကြ"ဟုေၿပာရင္း လာေနသူက..ကိုလွမ်ိဳးအၾကီးတန္းစာ ေရး တာဝန္ထမ္းေဆာင္စဥ္က..ဆရာျဖစ္သူ ဦးေက်ာ္သူပင္ျဖစ္သည္။

"ဆရာ လာဗ်ာ ထိုင္အံုးးး ကြ်န္ေတာ္လည္း ခဏကမွ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းေတြျပန္သြားလို႕ နားေနတာဗ်...သမီးေရ. ဆရာ႕အတြက္.. စားစရာေလး ဘာေလး တည္ခင္းပါအံုးကြယ္"

"လွမ်ိဳးေရ..မင္းက ဘယ္ေန႕ေျပာင္းမွာလဲကြ"
"ဒီလလယ္ပိုင္းေလာက္ေျပာင္းျဖစ္မယ္ ဆရာ"

"ဘယ္ဘက္ လဲကြ"
"မြန္ျပည္နယ္ထဲပါ ဆရာ"

"ေကာင္းပါတယ္ကြာ..ဝန္းထမ္း ဆိုေတာ႔..က်ရာေနရာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရသကိုးး"
"ဟုတ္ပ..ဆရာေရ႔"

ဆရာ တပည္႕နွစ္ေယာက္ စပ္မိစပ္ရာစကားေျပာ ၾကရင္းးဦးေက်ာ္သူ က
"ဒါနဲ႕မင္းကိုေျပာရအံုးမယ္ေဟ႔..ငါ..ျမတံုျမိဳ႕ ေလးမွာ...တာဝန္က်တံုးကေပါ႕ကြာ..အခု ငါက ပင္စင္ေတာင္ယူျပီးျပီ ဆိုေတာ႔နွစ္ေတြကၾကာပါၿပီ" ဟုအစျပဳရင္းးး.......
ကိုေက်ာ္သူ တစ္ေယာက္..အေျပာင္း အေရႊ႕ျဖင္႔ တာဝန္က်ရာ ၿမတံုျမိဳ႕ေလးသို႔ ..မီးရထားျဖင္႕ လိုက္ပါ လာခဲ႕သည္။  လူပ်ိဳ  လူလြတ္တစ္ေယာက္ ၿဖစ္သျဖင္႔ တာဝန္က်ရာျမိဳ႔ေလးသို႔ေပါ႔ေပါ႔ပါး ေၿပာင္းေရႊ႕ေနလို႔ ရ သည္။ အခက္အခဲမရွိ။

တစ္ခ်ိဳ႔ေသာ ပစၥည္းေတြက တန္ဆာ ရုိက္ျပီး ပို႔ ထားျပီးျပီ။ အခုေတာ႕လြတ္လြတ္ လပ္လပ္ အိတ္ ကေလးတစ္လံုးျဖင္႕သာ လာခဲ႕သည္။ ရထားၾကီးကလည္း တစ္ဘူတာဝင္ တစ္ဘူတာထြက္ အရွိန္နွင္႕ခုတ္ေမာင္းလာခဲ႕သည္။ ကိုေက်ာ္သူလည္း ရႈခင္းေတြၾကည္႕ရင္းလိုက္ပါ လာခဲ႕ရာညေနေစာင္းလာေလျပီ။

ျမတံုျမိဳ႔ေလးသို႕ေနာက္ အခ်ိန္ၾကာၾကာ စီးရအံုးမည္။ ည ၈နာရီခန္႔မွသာ ေရာက္မည္။

"ပူးးးးးးးေပၚ"ဆိုေသာ ရထားဥၾသဆဲြသံနွင္႔ အတူ ၿမတံုျမိဳ႕ဘူတာသို႔ ဆိုက္ေရာက္ခဲ႕ေလျပီ။ လူသူ အဆင္း နည္းေသာျမတံု ဘူတာေလးမွာ မီး ေလးကလည္း ခပ္မွိန္မွိန္သာ ရွိသည္။ ေတာျမိဳ႕ေလး ဆိုေတာ႔လည္း ဟုတ္ေပ မေပါ႕။

ကိုေက်ာ္သူ ခရီးေဆာင္အိတ္ကေလ းဆဲြကာ ဘူတာက ထြက္လာေတာ႔..ဘူတာေရွ႕မွာ ဆိုက္ထား တဲ႕   ဆိုက္ကားေလး သံုးေလးစီးသာရွိသည္။

"ဆိုက္ကားငွားမယ္ေဟ႔" ဆိုေတာ႕အလွည္႔က် ဆိုက္ကားသမားေလး က
"ဘယ္သြားမွာလဲ..ဆရာ"

"စီးပြားဘဏ္ကို ပို႔ေပးပါကြာ "
"ဟုတ္ကဲ႕ဗ်"ဟုေျပာရင္း ဆိုက္ကားသမားေလး က သူ႔လက္ထဲက ခရီးေဆာင္အိတ္ကို ယူျပီး ဆိုက္ကား
ေပၚတင္ကာ..  "တက္..ဆရာ" ဟုေျပာရင္း ဆိုက္ကားေလး နင္းထြက္ခဲ႕ေလသည္။

ဆိုက္ကားသမားေလးနဲ႕ စကားတေျပာေျပာျဖင္႔ ခဏၾကာေတာ႔ ဆိုက္ကားသမားေလး က
"ေရာက္ျပီ ဆရာေရ႔"
"ေအးေအး..ဘယ္ေလာက္လဲကြ

"ဆယ္႔ငါးက်ပ္ပါ..ဆရာ"
ကိုေက်ာ္သူ တစ္ေယာက္ ၁၅က်ပ္တန္ တစ္ရြက္ ထုတ္ေပးရင္း နာရီ တစ္ခ်က္ငံုု႕ၾကည္႔မိသည္ ။

ကိုးနာရီေတာင္ ထိုးသြားျပီ။ ဆိုက္ကား သမားေလး က ႏႈတ္ဆက္ရင္း ထြက္သြားေလျပီ။ ကိုေက်ာ္သူ တစ္ေယာက္ အထုတ္ေလး မျပီးရုံး ဝင္းတံခါးေပါက္ေရွ႔ ရပ္ေနမိသည္။

ရုံးကေလးမွာ တစ္ထပ္တိုက္ ကေလးသာျဖစ္ျပီး။ တာဝန္က်ရာ ဝန္ထမ္း အိမ္ကေလး က အိမ္ေျခပုေလး သရက္ပင္ေတြၾကားထဲမွာ..
"ဆရာ..က ဒီကို တာဝန္က်တဲ႕ ဆရာ အသစ္ထင္တယ္" ဟုေယာက်္ားသံ ၾသၾသၾကီးၾကားမွ သူ႔ေရွ႔တြင္ျခံ
တံခါးဖြင္႕ေပးေနေသာ ရုံးေစာင္႕ဟု ထင္ရေသာ အသက္၄၀ေက်ာ္ အရြယ္လူၾကီး တစ္ေယာက္။ အဲ႕ဒီေတာ႕ မွ သူလည္းျခံထဲ ဝင္ဖို႕သတိရသည္။

ထိုလူၾကီးက. သူ႕လက္မွ အိတ္ကို ကူသယ္ေပးရင္း
"လာ.လာ   ဆရာ."ဟုေခၚျပီး ဝန္ထမ္းအိမ္ေလး ဆီသို႕ ေခၚလာခဲ႕သည္။

ထိုစဥ္..
"အူ....ဝူးးးးးးးး"
ဟုခ်ြဲခြ်ဲ ၿပစ္ၿပစ္ အူလိုက္ေသာေခြးသံ ၾကီးေၾကာင္႔ ၾကက္သည္း ထသြားရသည္။ အိမ္ထဲတြင္လဲ မီးက ခပ္မွိန္မွိန္ေလးသာ ထြန္းထားသည္။

တစ္ပြဲစား နဲ႔ ေတာႀကီးမာယာ

လြန္ခဲ့ေသာႏွစ္ေပါင္း ၃၀ ခန္႔က ျမန္မာျပည္ေအာက္ပုိင္း တစ္ေနရာတြင္ မုဆုိးအလုပ္ နဲ႔ သက္ေမြး ၀မ္းေက်ာင္း လုပ္ေနေသာ ဦးေရႊသုိက္ ဆုိေသာ မုဆုိး တစ္ေယာက္ ႐ွိပါသည္ ။ ဦးေရြသုိက္ မွာ သူ႔ ဇနီးနဲ႔ အတူ သားသမီးသုံးေယာက္ ႐ွိပါတယ္ ။ 

တပည့္ေက်ာ္ ဘခက္ နဲ႔ အမဲပစ္ၿပီး ရလာတဲ့ သားေကာင္ ေတြေရာင္း ခ်ၿပီး စားေသာက္လာတာ စီးပြားေရး က အေတာ္အသင့္ အဆင္ေျပပါတယ္ ။ တစ္ေန႔ ဦးေရႊသုိက္ ဇနီး မွာ ,၄ ေယာက္ေျမာက္ ကုိယ္၀န္ ကုိ ရ႐ွိ လာပါတယ္ ။ 

အဲ့ဒီ အခ်ိန္က စၿပီး ဦးေရႊသုိက္ ေတာထဲ သြားတုိင္း သားေကာင္ႀကီး မေျပာနဲ႔ ယုန္ တစ္ေကာင္ ရဖုိ႔ေတာင္ မနဲ ႐ွာပစ္ေနရတဲ့ အခါ ဆုိေတာ့ သူ႔ စီးပြားေရးကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး အဆင္မေျပၿဖစ္ေနခ်ိန္ေပါ့ ။  ေငြ ကလဲ အရမ္းလုိေနၿပီ မိန္းမက ခေလး မီးဖြားေတာ့မယ္ ဆုိေတာ့ ေတာထဲမွာ ေနၿပီးသား ေကာင္ပစ္ဖုိ႔ ဦးေရႊသုိက္ ဆုံးျဖတ္လုိက္ေတာ့တယ္ ။

 "မိန္မေရ ခုတစ္ေလာ သားေကာင္ ႐ွာပစ္ရတာ မလြယ္ဘူး ငါေတာလည္ သြားၿပီး ႐ွာပစ္ အုံးမယ္  ေႏြရာသီေရာက္လာၿပီ ဆုိေတာ့ သားေကာင္ႀကီး တစ္ေကာင္ေလာက္ ေတာ့ ရေကာင္းရႏုိင္ပါရဲ႕"

 """မသြားလုိ့ မရဘူးလား က်ဴပ္မွာက မေပါ့မပါး နဲ႔ တစ္စုံတစ္ခု ၿဖစ္ရင္ ဘယ္သူ႔ အားကုိးရမလဲ ႐ွင့္ကုိလဲ စိတ္ မခ်ဘူး""" မသြားလုိ႔ ဘယ္ရမလဲ မင္းက ခေလးေမြးေတာ့မွာ ပုိက္ဆံလုိေနၿပီ ၿပီးေတာ့ ဘခက္လဲ ပါတာပဲ စိတ္ခ်ပါ " 

ဒါဆုိလဲေကာင္းၿပီ အစစ အရာရာ ဂဂုစုိက္ပါ " ဇနီး နဲ႔ သားသမီးေတြကုိႏႈတ္ဆက္ကာ ေတာထဲသုိ႔ အမဲပစ္ ရန္ ထြက္လာခဲ့ေလသည္ ။  ဆရာ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေန႔လုံး ေတာထဲ လွည့္ေနတာ သားေကာင္ႀကီး တစ္ေကာင္တစ္ေလမ်ွေတာင္ မေတြ႔ ညေနကလဲေစာင္းေနၿပီ"

 ေတာက္!!  ဒီေတာထဲက သားေကာင္ေတြ ေတာမ်ားေျပာင္းသြားၿပီလား မသိဘူး"""" ""ဟုတ္ပ ဆရာ ရာ ခုတစ္ေလာ ဘာ အကုသုိလ္နဲ႔မွ အကိ်ဴးကုိ မေပးဘူး"" ေတာထဲေတာင္ထဲမွာက ညဘက္ ဆုိ ေျမျပင္မွာ မအိပ္ေကာင္း ဒီေတာ့ လင့္စင္ထုိးဖုိ႔ အပင္ႀကီး သစ္ပင္႐ွာၾကတယ္ ။ 

ဒီေနရာမွာ ၀ါရင့္ မုဆုိးႀကီး ဦးေရႊသုိက္ က အကြက္ျမင္တယ္ ။ လင့္စင္ ထုိးဖုိ႔ ေရအုိင္ႀကီးေဘးက အင္ၾကင္း ပင္ ကုိေရြးခ်ယ္ လုိက္တယ္ ။ 

"ဘခက္ေရ ငါတုိ႔ေတာ့ သားေကာင္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႐ွာေနစရာ မလုိေတာ့ဘူးေဟ့ ဟုိမွာေတြ႔လားေရကန္ ဒီညေရ လာေသာက္တဲ့ေကာင္ ငါတုိ႔ေကာင္ပဲ မွတ္လုိက္ေတာ့ "" လင့္စင္ထုိးၿပီး သားေကာင္အလာ ကုိ ေစာင့္ေနၾကတယ္ ။ မုဆုိး အလုပ္ကလဲ မလြယ္ ဇြဲေကာင္းမွသာ ေတာ္ရာ က်မယ္။ 

ဒီလုိ နဲ႔ ဆရာ တပည့္ႏွစ္ေယာက္ သားေကာင္အလာကုိ ေစာင့္ေနတာ ညေတာင္ေတာ္ေတာ္ နက္လာၿပီ ။ ေႏြ အခါ လ ပုိသာဆုိတဲ့ အတုိင္း လေရာင္ေအာက္မွာ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ႐ွင္း႐ွင္း လင္းျမင္ေနရတယ္ ။ ညက ၁ ခ်က္ထုိးေလာက္ ႐ွိၿပီထင္တယ္ ။  ခုခ်ိန္ထိ ေရကန္နားကုိ ဘာေကာင္မွ ေပၚမလာ ေတာကလဲ အရမ္း ကုိ တိတ္ဆိတ္လုိ႔ ထူးေတာ့ ထူးဆန္းေနၿပီ ။ ခါတုိင္းဆုိ ေတာထဲမွာ အိပ္ရင္ ဒီလုိမဟုတ္ က်ားဟိန္း သံေတြ ဂ်ီေဟာက္ေတြ နဲ႔ ဆူညံေနတာပဲ ။ အင္းးးး စဥ္းစားစရာ ေတာ့ၿဖစ္ေနၿပီ။ 

ထုိသုိ႔ တစ္ေယာက္ထဲ ဦးေရႊသုိက္ စဥ္းစားေနတုန္း ႐ုတ္တရက္ လႈပ္႐ွား သြားေသာ ျခဳံေလးကုိၾကည့္ကာ မ်က္ႏွာ ၀င္းခနဲ ၿဖစ္သြားတယ္ ။ တပည့္ၿဖစ္သူ ဘခက္ကုိ လႈပ္ႏုိးၿပီး ""႐ႈ။း"တုိးတုိး ဟုိမွာေတြ႔လား "ဦးေရႊသုိက္ လက္ညဳိး ထုိးရာၾကည့္လုိက္ေတာ့မွ ဘခက္ အိပ္ခ်င္စိတ္မွာ ေပ်ာက္သြားတယ္ အာပါးပါး နဲတဲ့ ဆတ္ႀကီး မွ မဟုတ္တာ ဂ်ဴိႀကီးေတြက ကားထြက္ေနတာပဲ ။ 

 အဲ့ဒီ ဆတ္ႀကီး ကေတာ့ သူ႔ အနၱာရာယ္ သူ မသိ႐ွာဘူး ေရကန္ကေရကုိ ေသာက္လုိက္ ေရကန္ထဲက လေရာင္ကုိ ၾကည့္လုိက္ လုပ္ေနတာ ။ အဲ့ခ်ိန္မွာ ဦးေရႊသုိက္ သူ႔ႏွစ္လုံးျပဴးေျပာင္ကုိ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ခ်ိန္ၿပီး  ဘခက္ ကုိ မီးထုိးခုိင္းလုိက္တယ္ .။ ဆတ္ႀကီး က မီးအလင္းေရာင္ကုိ ၿမင္ၿပီး ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနတုန္း ဦးေရႊသုိက္ ေမာင္းျဖဳတ္လုိက္ေတာ့တယ္ ။ 

" ဒုိင္း" "ရႊီး"ဆုိတဲ့ အသံ နဲ ႔အတူ ဆတ္ႀကီး ဟာ အဲ့ေနရာမွာတင္ ၀ုန္း ကနဲ လဲက် သြားေတာ့တယ္ ။ ဦးေရႊသုိက္ ကေတာ့ ထီေပါက္သူ အလားပဲ "ရၿပီဘခက္ ငါတုိ႔ ဒီေလာက္ဆုိ ခုိင္လုံသြားၿပီ မနက္မွ ဆင္းေကာက္ ရေအာင္ ခုေတာ့ တစ္ေရး တစ္ေမာ အိပ္အုံးစုိ႔ "ဆုိၿပီး အိပ္ခ်လုိက္ေတာ့တယ္။ 

အိပ္မွ အိပ္ရတာ အေတြးေတြ နဲ႔ ဦးေရႊသုိက္ အိပ္မေပ်ာ္ ဒီညက သူ႔ အဖုိ႔ ေတာ္ေတာ္ေလး ကုိ ထူးဆန္းေန တာ ဆတ္ႀကီး က ေအာ္သံလဲ မေပး ေတာက္သံလဲ မေပးပဲနဲ႔ ေရကန္နားကုိ ေရာက္လာတယ္။ ေတာကလဲ အလြန္အမင္း တိတ္ဆိတ္ေနတယ္ ၿပီးေတာ့ ဆတ္ကုိ ေသနတ္နဲ႔ ပစ္လုိက္ေတာ့လဲ နာက်င္သံ ထြက္မလာ ၀ုန္း ခနဲ လဲက်သြားတာရယ္ "ဟူး" တစ္ ခုခုေတာ႔ မွားေနၿပီ ။ 

သူ႔ အကုသိုလ္ နဲ႔ သူ

ေဒၚဘုတ္ဆံုႀကီး က ရြာထဲမွာ စုန္း လိုလို ေမွာ္ လိုလို ေအာက္လမ္း ဆရာမ ႀကီး။ တံတားက်ဳိး ရြာမွာ နာမည္ႀကီး။ သူ႕ဆို တစ္ရြာလံုးက ေၾကာက္ၾကတယ္။ တစ္ခုခုဆို ေဒၚဘုတ္ဆံု ဆီပဲ ေျပးၾကတယ္။

ျဖစ္ပံုက ဒီလိုဗ်......
က်ေနာ့္႔ သူငယ္ခ်င္း အေမ က ရြာမွာဆို အရမ္း အခ်မ္းသာႀကီး မဟုတ္ေပမဲ့ အသင့္အတင့္ ရိွတယ္။
တစ္ေန႔ သူတို႔ အိမ္မွာ ေဒၚဘုတ္ဆံုက ပိုက္ဆံေခ်းသြားတယ္။ မေပးခ်င္ေပမဲ့လည္း ပညာ ကိုေၾကာက္လို႔ ေပးလိုက္တာေပါ့။ တစ္လ ကုန္ေတာ့ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းက အေႂကြး သြားေတာင္းလိုက္တာ။ က်ေနာ္က တစ္ဖက္ရြာ ကို သြားေနလို႔ မသိလိုက္ဘူး။

ညေန က်ေနာ္ျပန္လာေတာ့ သူနဲ႔ အတူ လက္ဖက္ရည္ အတူထိုင္ေသာက္ၿပီး သူက.......

 "ငါ ေဒၚဘုတ္ဆံုဆီမွာ အေႂကြး သြားေတာင္းတယ္ကြ"
"ဟုတ္လား၊ ရရဲ႕လား "
"မရပါဘူးကြာ ၊ ငါလည္း စိတ္တိုတာနဲ႔ ေဆာင့္ေအာင့္ၿပီးပဲ ျပန္လာခဲ့တာ ဘာမွေတာ့ မေျပာခဲ့ပါဘူး ေၾကာက္ လို႔ "တဲ့ သူေျပာျပတယ္။

အဲ့ဒါ နဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ သူနဲ႔ လမ္းခြဲၿပီး အိမ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ သတင္းဆိုးက ဆီးႀကိဳေနတယ္။
သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ေဆး႐ံုေရာက္လို႔တဲ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ ေမာ္လၿမိဳင္ေဆး႐ံု ကို ခ်က္ခ်င္း လိုက္တာပဲ။ ေမာ္လၿမိဳင္ေဆး႐ံုေရာက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေနတဲ့ အခန္းထဲမွာ သူ႕အေမ နဲ႔ အေဖ နဲ႔ အမ်ဳိးေတြ ေရာက္ေနၾကတယ္။

က်ေနာ္လည္း သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အနား ကို ကပ္ၿပီး ၊ ဘာျဖစ္တာလဲ လို႔ေမးေတာ့။ သူက "ဗိုက္ အရမ္းေအာင့္လာၿပီး လူ တစ္ေယာက္က လည္ပင္း လာညွစ္ သလို အသက္႐ႈ က်ပ္လာတယ္တဲ့။ အဲ့ဒါ ၿပီးေတာ့ ဗိုက္က မခံႏိုင္ေအာင္ ေအာင့္ လာေတာ့ အေမ့ ကို ေခၚေတာ့တာေပါ့ တဲ့။ ၿပီးေတာ့ အိမ္က ကားနဲ႔ ပဲ ေဆး႐ံု ကို ညတြင္းခ်င္း ေျပးတာ၊ခုမွ သက္သာတယ္တဲ့။"

" ေအးပါကြာ၊ သက္သာၿပီ ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ကြာ၊ ငါလည္း ၾကားၾကားခ်င္း လိုက္လာခဲ့တာ။"
ေန႔လည္ပိုင္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ အမ်ဳိးေတြက သက္သာၿပီ ဆိုေတာ့ ျပန္ကုန္ တာေပါ့။ က်ေနာ္ ရယ္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ရယ္ အခန္းထဲမွာ အားလံုးေပါင္းမွ သံုးေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္ မွာ က်ေနာ္႔ သူငယ္ခ်င္းက ထေဖာက္ပါေလေရာ။ ပါးစပ္ က တစ္ အား အား ဗိုက္ေအာင့္တယ္၊ လို႔ေအာ္ေန တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ သူ႕ လည္ပင္းကို သူကိုင္ၿပီး လႊတ္ လႊတ္ လို႔ေအာ္ေနတယ္။

သရဲေၿခာက္တဲ့ ၿပင္ဦးလြင္ က ဟိုတယ္

ျပင္ဦးလြင္ မွာ ဟိုတယ္ တစ္ခုရွိတယ္ဗ်..။ နာမည္ေတာ့ ထည့္ မေရးေတာ့ပါဘူး..။ အဂၤလိပ္ လက္ထက္ ကတည္း က ရွိခဲ့တဲ့ ဟိုတယ္ တစ္ခုေပါ့ဗ်ာ.. ဒီေလာက္ဆို သိမယ္ပါတယ္..။ တစ္ေခါက္ က မိသားစုလိုက္ ခရီးထြက္ရင္း နဲ႕ အဲ့ဒီ ဟိုတယ္မွာ ၀င္တည္းခဲ့ျဖစ္ၾကတယ္..။

ဟိုတယ္၀န္း ထဲ ၀င္၀င္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္ ကိုယ္ေပၚက ထူးဆန္းစြာ ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ ထလာ တာကို သိလိုက္ ရတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သိလိုက္ၿပီ..။ ဒီ ဟိုတယ္မွာ တစ္ခုခုေတာ့ ရွိေနျပီ…။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထင္ေနလို႕လား မသိဘူး…။ ဟိုတယ္ က လူသူ ကင္းမဲ့ၿပီး ေျခာက္ကပ္ေနတယ္လို႕ ခံစားမိတယ္..။ ဒါနဲ႕ပဲ Reception မွာ Check-In ၀င္ေတာ့ မေနႏိုင္ပဲ ေမးမိေသးတယ္…။

"ခရီးသြားရာသီ မဟုတ္ေတာ့ လူပါးေနတာပါ…" တဲ့..။
အေျဖက လက္ခံႏိုင္စရာ ရွိတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ငါကိုက အေတြးလြန္ေနတာ ပါေလလို႕ ေျဖသိမ့္ လိုက္ တယ္…။ ဒါနဲ႕ပဲ အခန္းေတြ လုိက္ျပေပးဖို႕ဆိုၿပီး အေဆာင္ တစ္ခုကို ေခၚသြားတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သိသေလာက္ေတာ့ အဲ့ဒီအေဆာင္က ၀န္းၾကီးက်င္ ညာဘက္ေထာင့္ဆံုး မွာ ရွိတယ္ဗ်..။ သီးသန္႕ၾကီး ရွိေနတဲ့ အေဆာင္ၾကီးေပါ့..။ 

သြားရင္း နဲ႕ ကၽြန္ေတာ္ေလ့လာၾကည့္မိသေလာက္ ဒီ အေဆာင္ၾကီးကို အဂၤလိပ္ေခတ္ ထဲက တည္ေဆာက္ ထားပံုရတယ္..။ သစ္သားေတြ ကိုပဲ အမ်ားဆံုး အသံုးျပဳထားၿပီး ဒီဘက္ေခတ္ မွာ အနည္းငယ္ သာ ျပန္မြန္းမံ ထားတယ္လို႕ ယူဆရတယ္..။

အဲ့ဒီ အေဆာင္ထဲ ၀င္လိုက္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ္ ၾကက္သီးေတြ ထလာျပန္တယ္..။ အေဆာင္ေစာင့္ တဲ့ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ေျပးလာၿပီး ဟိုတယ္ ၀န္ထမ္းနဲ႕ စကားေတြ ေျပာၾကတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကို အေပၚ ထပ္ကို ေခၚသြားတယ္..။ အေဆာင္ တစ္ခုလည္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္ေနၿပီး ၾကမ္းခင္းေပၚမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ လမ္းေလွ်ာက္တဲ့ေျခသံ "တကၽြီကၽြီ" က က်ယ္ေလွာင္စြာ ထြက္ေန တယ္..။ ဒီလို နဲ႕ အေဖ နဲ႕အေမ က တစ္ခန္း ကၽြန္ေတာ္ က တစ္ခန္း ကပ္လ်က္ အခန္း ၂ ခန္းကို ယူလုိက္ၾကတယ္..။

"အစ္ကို ဒီအခန္းမွာ ေနမလို႕လား.."
"ဟုတ္တယ္ေလ… ဘာလုိ႕လဲ.."
"ေၾသာ္..ဘာမွ မဟုတ္ပါဘူး..ဒီ အခန္းထဲမွာ အခန္း တစ္ခန္း အပိုရွိတယ္..အဲ့ဒါကို မဖြင့္ပါနဲ႕ လို႕ ေျပာ မလို႕ပါ.."

"ဟင္ …. အခန္းအပို ဟုတ္လား… ဘယ္မွာလဲ…? "
ဟိုတယ္၀န္ထမ္း က အိမ္သာအခန္းေလာက္ပဲ က်ယ္တဲ့ အခန္းတစ္ခန္း ကို လုိက္ျပတယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ ကုတင္ ေျခရင္းေလာက္မွာ ရွိတာပါ…။ သံၾကိဳးနဲ႕ ေသာ့တစ္လံုး နဲ႕လည္း အခန္း ကို အက်အန ခတ္ထား ပါေသးတယ္..။ 

ဘုန္း ၾကီး ေက်ာင္း တေစၦ

ကြ်န္ေတာ္ တစ္ကယ္ ျဖစ ္ပ်က္ ခဲ႕တဲ႕အျဖစ္ အပ်က္ တစ္ခု ပါ ။ ကြ်န္ေတာ္ ေလးတန္း ေက်ာငး္သား ဘဝ က ကိုရင္ ဝတ္ ခဲ႕ တဲ႕အခ်ိန္ က ေပါ႕ ။ ေန ရာ က ေတာ႕ ယခု တပ္ မေတာ္ ခ်ည္မွ်င္ႏွင္႕ အထည္စက္ရံု ရွိတဲ႕ အင္း တုိင္ ( ရန္ကုန္-ပဲခူး ကားလမ္းေပၚ ) က ေန ေနာက္ထပ္ တစ္နာရီေလာက္ျမင္းလွည္ း စီး ရင္ ေရာက္တဲ႕ ေန ရာ ပါ ။  

အဲဒီ တုန္း ကေတာ႕ျမင္းလွည္းေပါ႕ဗ်ာ ။ အလံတစ္ဗိုလ္ ရြာ ဆုိ တာ ရွိတယ္ ဗ် ။ အဲဒီ ရြာ က ေန ေနာက္ ထပ္ ႏွစ္ရြာ ေလာက္ျဖတ္သြားရေသးတယ္ ၊ နာမည္ေတာ႕မမွတ္မိေတာ႕ဘူး ။ အလံတစ္ ဗိုလ္ရြာ ကိုေတာ႕ေကာင္းေကာငး္ မွတ္မိတယ္ ။ နာမည္ လညး္ ဆနး္ တာ ကို း ။ 

ကြ်န္ေတာ္ ကို ရင္ ဝတ္ တဲ႕ ရြာ က ေတာ႕ ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ရြာ ေျမာက္ရြာ ပါ ၊ ထားပါေလ နာမည္ က အေရး မၾကီးဘူး မဟုတ္လား ဇာတ္လမ္း က အဓိ က ေလ ေနာ္ ။ ကဲ ကြ်န္ေတာ္႕ဇာတ္လမ္း ဆက္ရေအာင္ ။

 ေလးတန္း ဆုိ ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ ္လညး္ သကၤန္းေတာ႕သိပ္ မႏုိင္ေသးဘူး လူ ေကာင္ က ညွပ္ တာကိုး ဗ် ။ အဲဒီ ရြာမွာ က ဘုန္း ေတာ္ ၾကီး ေက်ာငး္ က ေဆာက္လက္စ တန္း လန္း ၾကီး ဗ် ၊ ဒါ႕အျပင္ က ေက်ာငး္ ခပ္ငယ္ငယ္ တစ္ေဆာင္ပဲ ရွိတယ္ ။ အဲဒီမွာ က ေတာ႕ ေက်ာငး္ထုိင္ ဘုန္း ေတာ္ၾကီး ေန တယ္ ။ 

ကြ်န္ေတာ ္တုိ႕ ကို ရင္ ေတြ က အပါးႏွစ္ဆယ္ ေလာက္ ရွိပါတယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ တုိ႕က ေတာ႕ေဆာက္ လက္စ တန္း လန္း ေက်ာင္းေဆာင္ မွာ ေအာက္ဘက္ က ပ်ဥ္ေတြ ဘာေတြ ခင္းျပီး ျပီ ဆို ေတာ႕အိပ္ ရ တာေပါ႕။ ကြ်န္ေတာ္ က ေၾကာက္လညး္ေၾကာက္တတ္ေတာ႕ ကြ်န္ေတာ္ ႕အေဖ က လုိက္အိပ္ေပးတယ္ ။ ကပၸိယ ေပါ႕ဗ်ာ ။

ဒါနဲ႕ ည ဘက ္က်ရင္ ကေလး ေတြ ဆို ေတာ႕ ဘုန္း ၾကီး မသိေအာင္ က မုန္႕ခိုးစားခ်င္ ၾကတာေလ ။ ေနာက္ တစ္ခု က ၾကားဖူး နားဝ လညး္ ရွိေတာ႕ ကိုရင္ ဝတ္ ရင္ ည ဘက္ အဖတ္ မစား ရဘူး ဆိုရင္ အရည္ ေသာက္ၾကမယ္ ဆုိျပီးေတာ႕ ဘုန္း ၾကီ းေက်ာင္း ေရွ႕ က မုန္႕ဆုိင္မွာ ၾကံသကာ ခဲေတြ ဝယ္ ျပီးေတာ႕ ေရ ေဖ်ာ္ေသာက္ၾကတာေပါ႕ ။ 

အရည္ ေသာက္ ရင္ ငရဲ မၾကီး ဘူး ထင္ လုိ႕ ေလ ။  ဒီလို နဲ႕ ကြ်န္ေတာ္ ကိုရင္ ဝတ္လို႕ ေလး ရက္ေျမာက္ေန႕ မွာ ကြ်န္ေတာ္႕ အလွည္႕ (ၾကံသကာ ဝယ္ ဖုိ႕ အတြက္) ေရာက္ပါေလ ေရာ ။ ဒါနဲ႕ ညေန ေျခာက္ခြဲေလာက္ေတာ႕ရွိမယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း အျပင္ ကို ထြက္ျပီးေတာ႕ ၾကံသကာ ဝယ္ တယ္ ။ 

ေသၿပီးရင္ ဘာဆက္ျဖစ္လဲ ဆုိတာ ျပန္ေျပာျပႏိုင္ခဲ့တဲ့ ေသရြာျပန္ (၆) ေယာက္

 

လူ႕သမုိင္းမွာ ေသျခင္းဟာ အေရးပါ ပါတယ္။ ေသျခင္းနဲ ႔ပတ္သက္ၿပီး ဘယ္ေလာက္ပဲ သီအုိရီေတြ ထြက္ခဲ့ ထြက္ခဲ့ အတိအက် ဖြင့္ဆုိႏုိင္ျခင္း မရွိတဲ့ အဓိပၸါယ္ေတြၾကားမွာ လူေတြ ဟာ သုိ႔ေလာသုိ႔ေလာနဲ႔ ႐ႈပ္ေထြးေန ၾက ဆဲ ျဖစ္ပါတယ္။ 

ယခုအခါ မွာေတာ့ ေဆးဘက္ စမ္းသပ္မႈအရ ေသဆုံးခဲ့ၿပီ လုိ႔ သတ္မွတ္ ထားျခင္း ခံရတဲ့လူ (၆)ေယာက္က သူတုိ႔ ကံေကာင္းေထာက္မလုိ႔ ေသရြာ ကေန ျပန္လာခြင့္ရတဲ့ အခါ ေသၿပီးေနာက္ ဘာျဖစ္သလဲ ဆုိတာကို သူတုိ႔က တင္ျပ ထားပါတယ္။
(၁) စာအုပ္ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရတဲ့ အတုိင္း ..............................
(ခြဲစိပ္မႈ မေအာင္ျမင္ဘဲ ေသဆုံး ခဲ့တဲ့ ေသရြာျပန္ တစ္ဦး)
ေသရတာ က စာအုပ္ တစ္အုပ္ ဖတ္ေနရ သလုိပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီ ကမာၻမွာ ႏုိးလာေတာ့ ဘာၾကယ္ေတြ၊ နတၡတ္ေတြမွ မရွိပါဘူး၊ ခႏၶာကိုယ္ႀကီး က ေလထဲ မွာ ေမ်ာပါ မေနပါဘူး၊ အဲဒီ ဘက္မွာ ပူျခင္းေအးျခင္း၊ ဆာေလာင္ျခင္း ေမာပန္းျခင္းတုိ႔ မရွိပါဘူး၊ သိပ္ကို ၿငိမ္းခ်မ္းတဲ့ သေဘာ သဘာ၀ ကုိ ခံစား ရပါတယ္ … 

ဒါေပမယ့္ အလင္းေရာင္ မရွိ ပကတိႀကီး မုိ႔ အလင္းရွိ မလား ရွာမိတယ္ .. ေနာက္ၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ ဘ၀ ရဲ႕ ျဖစ္ စဥ္ေတြကို လည္း မွတ္မိေနပါတယ္ … ကၽြန္ေတာ္ျပန္လည္ ႏုိးထ လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေတြး အေခၚ တစ္ခ်ိဳ႕ ေျပာင္းသြားပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ တစ္ကယ္တမ္း ၀န္ခံရရင္ ထပ္ေသမွာ ကိုေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။
(၂) တစ္စုံ တစ္ေယာက္ဆီ ကုိ သြားလည္ ရသလုိပါဘဲ..................................
 (ဆုိင္ကယ္ မေတာ္တစ္ဆမႈေၾကာင့္ ေသဆုံးၿပီး ျပန္လည္ ရွင္သန္လာသူ တစ္ဦး)
အမွန္ေတာ့ ေသျခင္း ဟာ ကိုယ္ မသိတဲ့ တစ္ေနရာကို သြားလည္ရတဲ့ ခရီးစဥ္ တစ္ခုနဲ႔ တူပါတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ သတိရေနတာ ကေတာ့ လူသြား စႀကၤန္႔ေဘး မွာ ရွိေနတဲ့ အရာေတြဟာ မဲေမွာင္ တိတ္ဆိတ္ေန တယ္ဆုိတာပါဘဲ။

ကၽြန္ေတာ္ အိပ္ေမာက်သြားသလုိ ခံစားလုိက္ရၿပီး နားထဲမွာ ” ေဟ့လူ ထ .. ထ …”ဆုိတဲ့ အသံကုိ ၾကားရ ပါတယ္ … တစ္ေယာက္ေယာက္ က ကၽြန္ေတာ့္ ဆုိင္ကယ္ ဦးထုပ္ကုိ ဖိထားလုိ႔ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္းေတြ က်ိန္းစပ္ နာက်င္ေနတာေတာ့ အမွန္ပါ .. 

နွစ္တစ္ရာ က်ိန္စာ

{၁}
ဒီေန့ သံုးဖန္လွ ရြာ တြင္ ဘုရားတည္ရန္ ပႏၷက္ခ်မည္။ ကာလသားမ်ားမွာ ေၿမတူးေျမသယ္ သကဲ့သို့ ေက်းရြာ သူ ပ်ိုျဖူကာလသမီး မ်ား ကလည္း တစ္တပ္ တစ္အား တစ္ဖက္ တစ္လမ္းမွ ကူညီအားျဖည့္ျကသည္။
 
ထိုအထဲတြင္ သူျကီးဦးေငြေဆာင္ က အတက္ျကြဆံုး။
ဒီရြာျကီးက ေရွး အရင္တည္းက ရွိခဲ့ေသာရြာျကီးဟု လူတိုင္းကေျပာျကသည္။ ရြာနဲ့ ပတ္သက္၍လည္း တစ္ေထာင္႔ တစ္ည ပံုျပင္ေတြ အမ်ားျကီးရွိသည္။
 
ဦးေငြေဆာင္ မွာ အ သက္ ငါးဆယ္နား နီးေသာ္လည္း အသားျဖူျဖူ အရပ္ျမင့္ျမင့္နွင့္ ခန့္တုန္း သန့္တုန္း လူပ်ိုျကီး ဆိုလည္းမမွားေပ။ မစြံလို့ လူပ်ိုျကီးျဖစ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ေပ။ စြံေတာ့စြံသည္။ တစ္ဦးတည္းေသာ သား မို့ သူကိုတိုင္က စိတ္မပါသည့္ တိုင္ မိဘ စကားနားေထာင္ ကာ အိမ္ေထာင္ျပုရန္ အျကိမ္ျကိမ္ျကိုးစား ဖူးသည္။
 
ဒါေပမယ့္ သူနွင့္ ပတ္သက္ သမွ်ေသာ သူတို့သမီးေလာင္း မ်ားမွာ အေျကာင္း အမ်ိုးမ်ိုးေျကာင့္ေသဆံုး သူေတြနွင့္ တစ္ခ်ို့ဆို ရူးသြားျကသည္။ ေနာက္ေတာ့ သူက လူျကမ္း တစ္ေယာက္ျဖစ္ကာ ဘယ္သမီးရွင္ မွ မစပ္ဟပ္ ရဲေတာ့ေပ။

ဦးေငြေဆာင္ ဧ။္ မိဘျဖစ္သူ ဦးေငြရွင္နွင့္ ေဒၚခင္ေဆာင္း တို့မွာ ပစၥည္း ဉစၥာလည္း ကံုလံု သားေခ်ာ သားလွ တစ္ေယာက္ေမြးထား ပါေသာ္လည္း သားျဖစ္သူ ၏ အတိတ္ကံေျကာင့္ ေရွ့ေရး မလွမွာကို ရတက္ မေအး ရွာပဲ သားစိတ္နွင့္ပင္ေရွ့ဆက္ေနာက္ဆက္ ကြယ္လြန္သြားျကသည္။

ခုေတာ့ ဦးေငြေဆာင္မွာ သူ၏ တပည့္ေလးမ်ားနွင့္ေနထိုင္ေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ သံုးလ ခန့္ကဦးေငြေဆာင္ ၏ေန အိမ္ သို့ သူေတာ္စင္ တစ္ပါးေရာက္လာခဲ့သည္။ သူေတာ္စင္ျကွးီ မွာ မုတ္ဆိတ္က်င္စြယ္ေတြနွင့္ အသက္ ရြယ္ျကီးရင့္လွေသာ ပံုစံရွိေသာ္လည္း စူးရွေတာက္ပေသာ မ်က္ဝန္းႏွင့္ ဖ်တ္လတ္ေသာ အမူရာက
သူေတာ္စင္ျကီး၏ သီလနွင့္သမာဓိ ကိုေဖာ္ျပေနေလသည္။

သူေတာ္စင္ျကီး က သူ့ဘဝ အတိတ္ကံနွင့္ ပတ္သက္၍ တစ္စြန္းတစ္စေဟာျကားလာခဲ့သည္။
""လူေလး အေနနဲ့ အခု ဘဝ မွ မဟုတ္ဘူး အရင့္ အရင္ ဘဝေတြတည္း က အိမ္ရာ ထူေထာင္ဖို့ကံ ပါမလာခဲ့ ဘူး ခုလို ဆိုးဝါးတဲ့ ကံျကမၼာကို ခံစားလာရတာ ဘဝတစ္ရာရွိေတာ့မယ္""
 
 ေငြေဆာင္
""တပည့္ေတာ္ ရဲ့ အတိတ္ဘဝကို သူေတာ္စင္ျကီး အေနနဲ့ ေျပာခြင့္ရွိမယ္ ဆိုရင္သိခ်င္ပါတယ္ဘုရား """
""ေျပာဖို႔မလိုပါဘူး လူေလး လူေလး ရဲ့ အတိတ္ဘဝကို လူေလး ကိုယ္တိုင္ျမင္လာ လိမ့္မယ္ လူေလး ဘာမွ လိုက္လုပ္ စရာမလိုဘူး သူ့ အခ်ိန္နဲ့သူျဖစ္လာပါ လိမ့္မယ္ လူေလးရဲ့ ဘဝက မေျဖာင့္ျဖူးေလာက္ဘူး ဒါေျကာင့္ ကံျကမၼာ အလွည့္ အေျပာင္းနဲ့ေလာကဓံ ကိုျကံ့ျကံ့ခံဖို့ တရားဘာဝနာေတြ အားထုတ္ပါ
ေကာင္းမွု ကုသိုလ္ေတြမ်ားမ်ား လုပ္ပါ လူေလး ဘာလုပ္လုပ္ေဝေနယ်ေတြ ကို ေမတၲာပို့ အမ်ွေဝပါ
လူေလး လုပ္သမ်ွဟာ လူေလး တစ္ေယာက္တည္းအတြက္ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ မွတ္သားထားပါ"""
 

သူေတာ္စင္ျကီး မွာ မွာျကားျပီးသည္နွင့္ ညအိပ္ရန္ ပင့္ဖိတ္ေသာ္လည္း ညနက္ သန္းေခါင္ျကီးမွာ ပင္ ေပ်ာက္ ကြယ္ သြား သည္မွာ ခု ဆိုရင္ငါးနွစ္ တင္းတင္းျပည့္ျပီ။ ခု ဆိုရင္ သူျပုခဲ့ေသာ ကုသိုလ္ေကာင္းမွု တို့မွာ ဤ သံုးဖန္လွရြာမွာ လက္ညိီုးထိုး မလြွဲေအာင္ရွိျပီ ဦးေငြေဆာင္ မွာ လြန္ခဲ့ေသာ အတိတ္ဆီ အာရံုလြင့္ေမ်ာေနစဥ္....................................
 

"""သူျကီးသူျကီး
လာပါဦးဗ်ို့ ဘာျကီးလဲ မသိဘူး"""
ေျမက်င္း တူးေနရာမွျကြက္နီ တို့၏ေအာ္သံေျကာင့္ အေတြးစျပတ္ေတာက္ သြားရသည္ ။
ဦးေငြေဆာင္မွာ ရြာသားမ်ား ဝိုင္းအံုေနေသာ ေျမက်င္းဆီ သြားေရာက္ငံု့ျကည့္ရာ.........................
 
""ဟင္!!!!!!!!""""
ေသတၱာ လိုလိုေထာင့္စြန္းတစ္ခု ကိုေတြ့ရသည္။
""သူ့တပည့္ျကြက္နီ က
"""ဘယ္လိုလဲ သူႀကီး ဆက္တူးရမလား"""
""ဘုရား ပရဝုဏ္ထဲ ပါေနတာပဲ ဆက္တူးမွ ရမွာေပါ့"""
 

သားစား စုန္း

 



ကြၽန္ေတာ့ မိန္းခေလး နာမယ္ က ခင္ေလး တဲ့။ သူရဲ႕ ထူးဆန္း တဲ့ အျပဳ အမူေၾကာင့္ ထင္ တယ္ သူကို ကြၽန္ေတာ္ ျမင္ျမင္ခ်င္း စိတ္ ဝင္စားမိ တာ။ သူက အသားျဖဴျဖဴ ၊ မ်က္နာသြယ္ သြယ္ နဲ႔ အရပ္ ၅ေပ ၅ လက္ မေလာက္ ႐ွိတဲ့ လွပ တဲ့ ကခ်င္မေလး ပါ ။ 

သူ႔ကို ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္လြန္း လို႔ ခင္ေလး လို႔ေတာင္ မေခၚ ရက္ ပဲ "ခင္" လို႔ အဖ်ားဆြတ္ ေခၚ ပါတယ္။ သူကလဲ ကြၽန္ေတာ့ကို "ကို" တဲ့ သူ႔ ထက္ အသက္ ၃ႏွစ္ေလာက္ ငယ္ေပမယ့္ လူႀကီး ဆန္လြန္းတဲ့ ကြၽန္ေတာ့ကို "ကို" လို႔ ေခၚတာ မဆန္းပါဘူး။ 

ကြၽန္ေတာ္က ဆရာဝန္ ပါ။ လမ္းပန္း ဆက္သြယ္ေရး ခက္ခဲ တဲ့ နယ္ၿမိဳ႕ေလးေတြ မွာ တာဝန္ ထမ္းေဆာင္ ရတဲ့ ဆရာဝန္ေပါ့။ 

ခင္ေလး နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ရည္းစား သက္တန္း ၁ ႏွစ္ေလာက္ ၾကာၿပီးေတာ့ ကြၽန္ေတာ့တို႔ မဂ္လာေဆာင္ခဲ့ၾက တယ္။ လင္မယား၂ ေယာက္ သိပ္ခ်စ္ၾကတာေပါ့ ။ လက္ထပ္ၿပီးမၾကာပါဘူး ကြၽန္ေတာ္ ကခ်င္ျပည္နယ္ ပူတာအို ဘက္က အရမ္းေခါင္တဲ့ေက်းရြာေလး မွာ တာဝန္က် ပါတယ္ ။
 

တမလြန္ က သင့္ကို ဆက္သြယ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ ဆုိတာ ျပတဲ့ လကၡဏာ (၇) ရပ္

ေသဆံုးသြားသူ တစ္ေယာက္ က သင့္ကို တစ္ခုခုေျပာဖို႔ ႀကိဳးစားေနတယ္ လို႔ ခံစားဖူးပါ သလား။

တမလြန္ ဘဝ ကေန လူ႔ဘဝ ကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ဆုိတာ ဖုန္းေခၚသလို လြယ္တဲ့ ကိစၥ မဟုတ္ပါဘူး။ ဝိညာဥ္ က သင့္ ကို ဆက္သြယ္ခ်င္တဲ့ အခါ ေအာက္ပါ အခ်က္ေတြ နဲ႔ ဆက္သြယ္ တတ္ပါတယ္။


၁။ အိပ္မက္

အိပ္ေပ်ာ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဝိညာဥ္ျဖစ္သြားတဲ့ ကိုယ္႔႔႔ရဲ႕ခ်စ္ခင္သူ တစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ဆက္သြယ္ဖို႔ ပိုလြယ္ သြားတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္။ အိပ္မက္တုိင္းေတာ့ သူတုိ႔ လာမလည္ပါဘူး။ အိပ္မက္ ဟာ အရမ္းကို ရွင္းလင္း ျပတ္သားေနၿပီး အိပ္ရာ က ႏိုးၿပီး တာေတာင္ အခ်ိန္ အေတာ္ၾကာအထိ သတိတရ ရွိေနေသးရင္ အိပ္မက္ မဟုတ္ဘဲ တကယ္ျဖစ္ခဲ့တာလို႔ သင္ကိုယ္တုိင္ သတိထားမိပါလိမ့္မယ္။

ဖုတ္ (သရဲ) ဝင္ပူး ခံရသူ (ျဖစ္ရပ္မွန္)

တစ္ေန႕သ၌ ရြာ ၏ ေနညိဳခ်ိန္ ထန္းတဲ တစ္ခုတြင္ လူ တစ္စု ထန္းရည္ ေသာက္ေနၾကေလသည္။ ထိုသူတို႕ အနက္ ကိုလူႀကီး ဆိုသူမွာ အပါအဝင္ ျဖစ္ေလသည္။ 

ကိုလူႀကီး မွာ လြန္စြာ လူေကာင္ ႀကီးမားသူ တစ္ဦး ျဖစ္ သည့္ အျပင္ မည္သည္ကို မွ် မေၾကာက္တတ္၊ မည္ သူ႕ကိုမွ် မေၾကာက္တတ္ သူ တစ္ဦး လည္း ျဖစ္ေပသည္။ ၎တို႕ ၏ ထန္းရည္ဝိုင္း အရွိန္ ရလာခ်ိန္တြင္ လူပုေလး ဆိုသူ က ကိုလူႀကီး အား ဤသို႕ စကားစေလသည္။

“ဘုိလူ ေရ … မင္းကိုေတာ့ တစ္ခုေလာက္ သတိေပးရဦးမယ္ကြ”
“ဘာမ်ားလဲ … ဘယ္ေကာင္ က ငါ့ကို မေက်နပ္လို႕လည္း ေျပာစမ္းပါဦး”
“ဘယ္ေကာင္က မွ မင္းကို မေက်နပ္လို႕ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းကို သတိေပးခ်င္တယ္ ဆိုတာက မင္း အေမ ေဒၚစိန္ထြား ကို ေျပာတာ”
 
“မင္းကလည္း အေမ က အိပ္ယာထဲ လဲေနတာျဖင့္ ၾကာလွၿပီ။ ဒီေန႕မဟုတ္ နက္ျဖန္ ေသခ်င္ေသမွာ ပါပဲကြာ …”
“ငါ ေျပာခ်င္တာ အဲဒါ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူးကြ၊ မင္း အေမ ပံုစံက မရိုးဘူး လို႕ ၾကားရလို႕ မင္းကို သတိေပး ခ်င္ တာ”
 
“ဘာမရိုး တာလဲ၊ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ေျပာစမ္းပါ ငပုရာ …”
“ေအး … မင္း အေမ ဖုတ္ဝင္ေနတာ လို႕ ၾကားတယ္”
“ငါ့ အေမ ဖုတ္ဝင္ေနတယ္ … ဟုတ္စ”
 

“ေအး… ရြာထဲ က လူေတြ ကေတာ့ အဲဒီ အတိုင္း ေျပာေနၾကတာပဲ၊ မင္း ကလည္း အိမ္ကပ္တဲ့ အေကာင္ မဟုတ္ေတာ့ ဘာမွ သိတာ မဟုတ္ဘူး မဟုတ္လား၊ မင္း အိမ္က ကေလးေတြေတာင္ မွ မင္းအိမ္ မွာ မရွိရင္ မင္း အေမနား မကပ္ဘူး တဲ့ကြ”
 

သခ်ႋဳင္းေစာင့္ ဧကရီ မဖဲဝါ

အခ်ိန္ကား ကုန္းေဘာင္မင္းဆက္ ၏ ခုနစ္ဆက္ေျမာက္ ဘႀကီးေတာ္မင္း (စစ္ကိုင္းမင္းသား) လက္ထက္ တြင္ျဖစ္ သည္။

မဖဲဝါ သည္ျပည္ၿမိဳ႕ ဇာတိျဖစ္ၿပီးေမြးခ်င္း မွာေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္တည္း သာ႐ွိသည္။ 

အစ္ကိုျဖစ္သူ  ေမာင္ႀကံဆစ္ သည္ျပည္ၿမိဳ႕စား ထံတြင္ စာေရးေတာ္ႀကီး အျဖစ္အမႈေတာ္ ထမ္းလွ်က္႐ွိၿပီး ဘြဲ႕အမည္မွာ မင္းရဲဒိဗၺျဖစ္သည္။   

မိဘႏွစ္ပါးလုံး မေရွးမေႏွာင္း ကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ အစ္ကိုျဖစ္သူေမာင္ႀကံဆစ္ႏွင့္ အတူေနထိုင္လွ်က္ ႐ွိၿပီး အစ္ကိုျဖစ္သူအား မိဘ သဖြယ္အားကိုးေနထိုင္ရ႐ွာေလသည္။

အစ္ကိုျဖစ္သူမွာႏွမအား ခ်စ္လြန္းေသာ္လည္းေသာက္စား မူးယစ္တတ္ၿပီး မၾကာခဏ ဆိုသလိုခိုက္ရန္ျဖစ္ ပြား တတ္ေလ့ ႐ွိသည္။ ေမာင္ႀကံဆစ္ သည္ေသေသာက္ျခင္းမွ အစျပဳၿပီး ခိုးသားဓါးျမမ်ားႏွင့္ လက္ပြန္း တစ္တီးေနထိုင္ လာရာမွေနာက္ဆုံးတြင္ျပည္ၿမိဳ႕စားအား ပုန္ကန္ေတာ္လွန္ၿပီး မင္းျပစ္မင္းဒဏ္ သင့္ေလေတာ့ သည္။

ေမာင္ႀကံဆစ္မွ မဖဲဝါအား”ႏွမေရ။ အေမာင္တို႔ ထြက္ေျပးမွျဖစ္ေတာ့မယ္။ ျပည္မွာ ဆက္ေနရင္ အသတ္ ခံရ လိမ့္မယ္”ဟုေျပာၿပီး ထို ညခ်င္းပင္ေလွငယ္ေလး တစ္စီးျဖင့္ ဧရာဝတီျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း စုန္ေျပး ၾကေလ သည္။

ျမစ္ေၾကာင္း အတိုင္း စုန္ေျပး လာရင္းေခ်ာင္းေျမာင္း၊ အင္းအိုင္ေပါမ်ားကာ သစ္ပင္မ်ား အုံ႔ဆိုင္း ထူထပ္ေသာ လူေန နည္းပါးသည့္ေဒသ တစ္ခုသို႔ေရာက္လာၾကသည္။ 

ထိုေဒသရွိ အေထာင္႐ွားခဲ ရြာေလး တြင္ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ သည္ မထင္မ႐ွား လူဆင္းရဲ အသြင္ျဖင့္ေမာင္ႀကံဆစ္ သည္ေမာင္စံမွဲ႔ ဟုလည္းေကာင္း၊ မဖဲဝါသည္ မသဲအူ ဟုလည္းေကာင္း အမည္ေျပာင္းလြဲ ၍ ဇာတ္ျမဳပ္ေန ထိုင္ၾကေလေတာ့ သည္။

ထူးျခားေသာ ငရဲပန္း

ကၽြန္မ ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္မတုိ႔ရြာက ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္အေၾကာင္းပါ.. သရဲအေၾကာင္း သက္သက္ မဟုတ္ေပမယ့္ ထူးျခားဆန္းျပားလြန္းလို႔ ေျပာျပရတာပါ.. ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းကို တစ္ရြာလံုးက ထူးျခားဆန္းျပားတဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္လုိ႔ သတ္မွတ္ထားၾကပါတယ္.. 

ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ သူ႔က ဘာပညာရပ္ မဆုိ ၾကည့္ရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခဏတာသင္ၾကားေပးရံုပဲျဖစ္ျဖစ္ အလြယ္ တကူ တတ္ေျမာက္ႏုိင္လုိ႔ ပါပဲ..အဲဒါတင္မကေသးပါဘူး.. သူ႔မွာမသင္ပဲနဲ႔ ေမြးရာပါ သေဘာနဲ႔ တတ္ေျမာက္ေန တဲ့ ပညာေတြလည္း ရွိေနပါတယ္.. 


အဲဒီအေၾကာင္းကို သူ ငယ္စဥ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက အမွတ္မထင္သိျမင္လုိက္ရလုိ႔ပါ.. ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္း နာမည္က စႏၵာ လုိ႔ေခၚပါတယ္.. စႏၵာဆိုတဲ့ လမင္းေလးလုိပါပဲ.. အသားျဖဴျဖဴ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္းေလးနဲ႔ တကယ့္ ကိုခ်စ္စရာေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ပါ..

သူ အသက္ ၁၃ႏွစ္ေလာက္.. တစ္ရက္ မွာ သူ႔အေဖပုိင္ တဲ့ ရာဘာျခံ ၾကီးထဲမွာ သူရယ္. ကၽြန္မရယ္.. တျခား ကေလး သံုးေယာက္ရယ္.. ကေလးပီပီ ျခံထဲလွည့္ ပတ္ၿပီး ေဆာ့ကစားၾကရင္း အမွတ္မထင္ ျခံေနာက္ က ေတာစပ္ ကိုေရာက္ရွိသြားပါေတာ့တယ္.. 

ကေလးဆိုေတာ့ ကစားဖုိ႔ပဲ အာရံုမက္ရင္း ေတာထဲကို ဘယ္လုိေရာက္သြားမိၾကမွန္းမသိၾကပါ ဘူး..   ေၾကာက္ ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိၾကပါဘူး.. ဒီလုိနဲ႔ အသီးေလးေတြခူးၿပီး ေဆာ့ရင္း ကစား ရင္း ေတာ္ေတာ္ေလး အခ်ိန္လင့္မွ အိမ္ျပန္ဖုိ႔သတိရပါေတာ့တယ္.. လက္ထဲက စားလုိ႔ရတဲ့အသီးေလးေတြ သူတစ္ဖဲ့ ကိုယ္ တစ္ဖဲ့ စားရင္း လာရာလမ္းအတုိင္း အိမ္ျပန္ခဲ့ၾကပါေတာ့တယ္.. 

ပဲခူးၿမိဳ႕ အမွတ္ (၃) အေၿခခံပညာ အထက္တန္းေက်ာင္း ၌ ပရေလာက သားမ်ား ပူးကပ္မႈ ၿဖစ္ပြား

ပဲခူးၿမိဳ႕မွ နာမည္ၾကီး ေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္း ၿဖစ္သည့္ ယခင္ေနရွင္နယ္ ေက်ာင္း(ေခၚ)အမ်ဳိးသား တန္း ၿမင့္ေက်ာင္း၊  ယခုအမွတ္(၃)အေၿခံပညာ ေက်ာင္းၾကီးတြင္(၆.၉.၂၀၁၃)ေန႕ႏွင့္(၇.၉.၂၀၁၃)ေန႕ညက အဌမတန္း (C)မွေက်ာင္းသူ(၃)ဦးသည္ စာသင္ခ်ိန္၌ ပရေလာက သား သရဲမ်ား၀င္ ပူးကပ္မႈမ်ား ၿဖစ္ေပၚခဲ့ၿပီး ၄င္းသတင္းသည္ ပဲခူးတစ္ၿမိဳ႕လံုး ပ်ံံ႕ႏွံ႕သြားခဲ့သည္။

ၿဖစ္ပြားပံုမွာ ပထမေန႕(၆)ရက္ေန႔၌ ေက်ာင္းသူ(၃)ဦး ပူးကပ္ခံရၿခင္းၿဖစ္ၿပီး၊ ဒုတိယေန႔(၇)ရက္ေန႔မွာလည္း ၄င္းေက်ာင္းသူ(၃)ဦးကိုသာ ပရေလာက သားမ်ားက ထပ္မံ၀င္ပူးၿခင္း ၿဖစ္သည္ကို ေတြ႕ရသည္။

လက္ရွိေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမႀကီးသည္ ၿမိဳ႕နယ္ပညာေရးဌာနမွ တာ၀န္ရွိသူမ်ား၊ ယခင္အၿငိမ္း စား ေက်ာင္း အုပ္ ဆရာမႀကီးမ်ားအား ဖိတ္ၾကား၍ အၾကံအဥာဏ္မ်ား ေတာင္းခံၿပီး၊ ပဲခူးၿမိဳ႕ မဟာပဒုမစာသင္တိုက္မွ ပဓါန နာယကဆရာေတာ္အားပင့္ဖိတ္ ၍ ေမတၱာသုတ္ ပရိတ္ေတာ္၊ ပဌာန္းေဒသနာေတာ္ႏွင့္ဥတ္ကမၼ၀ါ မ်ားရြတ္ဖတ္ ၿပီး ဆရာေတာ္က ပရေလာက သားမ်ား ပူးေနသည့္ ေက်ာင္းသူမ်ား ကိုေမးၿမန္း ခဲ့သည္။

၄င္းေက်ာင္းသူ(၃)ဦးမွ ေၿပာၿပရာတြင္ ပူးကပ္သူ(၃)ဦးတြင္ မိန္းကေလး(၂)ဦးႏွင့္ေယာက္က်ားေလး (၁)ဦးၿဖစ္ေၾကာင္း၊(၁)ဦးက အဌမတန္းအခန္းေရွ႕ ဗာဒံပင္တြင္ေန၍(၁)ဦးက ေငြရတုေဆာင္၊ အုတ္ကန္ တြင္ေနေၾကာင္း၊(၁)ဦးက ေက်ာင္းအနီး ကုကၠိဳပင္ၾကီးတြင္ ေနထိုင္ေၾကာင္း လူစားလဲၿပီးမွ ကၽြတ္ မွာၿဖစ္ေၾကာင္း၊ အမွတ္(၃)ေက်ာင္း ၾကီးကို ခင္တြယ္ေနေၾကာင္း၊ ပူးကပ္ခံရေသာေက်ာင္းသူ(၃)ဦးမွေၿပာ သည္။